|
NAPELS VERHALEN;
Golf
Badminton
Atletiek
Tennis
Tafeltennis
Pompeď tour
Golf in Italie
Wachten duurt lang in Italie , maar golfen ook.
Pieter Osnabrugge en Piet Haak hebben een poging gedaan om de beste van
Europa te zijn in hun soort.
De donderdag was een oefendag en baan verkenning gevolgd door een wedstrijd
op vrijdag. Niet ideaal te noemen. De overvolle bus vertrok met een
vertraging van 1 ˝ uur richting het wielercircuit. Na een bezichtiging van
de huur, race, fietsen en waterinname op naar de golfbaan op ongeveer 35 km
van het hotel. Daar waar de Engelsen resideerden. Na een dag baan verkennen onder begeleiding van onze eega`s moesten wij ons haasten op
de 18e hole om de bus te halen die 1 ˝ uur later vertrok.
De wedstrijddag begon rommelig. De Engelsen en Ieren hadden alle
beschikbare golfkarren geconfisqueerd zodat een aantal moeilijk ter been
zijnde andere deelnemers moesten lopen, waaronder een Duitser met een
kunstbeen. Na een uurtje steggelen , en met behulp van van een stukje
Engelse ondersteuning bij de organisatie konden we dan los voor een
wedstrijd over 18 holes met een zonnetje in de rug bij een temperatuur van
boven de 30 graden. Nu duurt een golfwedstrijd 4 tot 5 uur. Elke sport kent
een pauzemoment, zelfs cricket met een teatime ,maar golf niet. De
voorzieningen op de baan waren matig, getuige de 2 flesjes half lauw water
die verstrekt werden. Je moest ze direct leeg drinken anders was het water
warm.
`s Morgens vertrokken om 8.30 uur vanuit het hotel kregen we dan `s
middags om 16.30 uur onze lunch, althans wat daar nog van over was, en een
prijsuitreiking om 17.30 uur.
U zult begrijpen dat onze prestaties niet zo geweldig waren om naar huis te
schrijven . Hebben we dan ook niet gedaan. Pieter eindigde in de bovenste
middenmoot en Piet in de onderste middenmoot.
Vervolgens snel naar het hotel terug om daar de laatste bus naar het
pretpark diner te zien vertrekken. Even wachten en het busje komt zo! Welk
busje?
Fijn dat we nog steeds kunnen wachten op onbelangrijke dingen.
Wachten op een levensreddend orgaan is pas echt wachten !
Vrijdag 23 juni, badminton
Vandaag was het de dag voor de badmintonners. Met zes deelnemers en
supporters met de bus naar het sportcentrum.
Er waren acht velden waarop gespeeld werd. Eerst werden de dubbels gespeeld
en daarna de enkels.
Rond half 2 kregen we een heerlijke lunch. Waarna er nog enkele partijen
gespeeld werden.
Rond 4 uur was de prijsuitreiking en met zowel goud zilver en brons kunnen
we terug kijken op een geslaagde dag.
Remko van Santen
Het badmintontoernooi vond plaats in een grote hal waar een
achttal banen was uitgezet.
Na wat aanloopperikelen met het wedstrijdschema kon het programma worden
opgestart.
Van de Nederlanders namen Jinny van Rheenen en Simone de Leeuw deel aan de
damesdubbel.
Henk van der Veen en Ben Dijkman, Remko van Santen en Bob van Kallen aan de
herendubbel en herenenkel.
Hoewel het erg heet was in de hal werd er fel gestreden en werden er vele
medailles gewonnen.
Henk
Atletiek;
De laatste dag van de Eur. Spelen is traditiegetrouw alleen voor de
atletiek.
Alle deelnemers en supporters waren op en rond de baan.
Zoals verwacht was het zonnig en warm, helaas geen overdekte tribune zodat
er weinig schaduw rond de baan was.
Toch wisten de supporters een mooie plek onder de bomen in te richten om zo
een gezellig Nederlands honk te maken. Ingericht met aangesleepte stoelen
en een tafel was de plek comfortabel voor de lange dag.
In tegenstelling tot de kwaliteit van organiseren van de organisatie Eur.
Spelen 2006 had de Italiaanse atletiek vereniging het goed onder controle
nadat alle deelnemers hun bekend waren. Ondanks alle informatie vooraf is
alles tijdens deze spelen ad hoc geregeld.
Aan de grote verscheidenheid aan onderdelen doen meestal veel deelnemers
mee, sommigen goed getraind anderen doen gezellig mee.
De 4000m is daar een mooi voorbeeld van: er werd gerend in
de kopgroep en door de anderen met flinke stap gewandeld. Het was een
afgezet parcours in maar ook buiten het stadion.
Bob Kallen wist verdiend goud in de wacht te slepen en tot verbazing van
haarzelf ook Paulien Slaats. Lia en Remko wisten beiden zilver te winnen.
André Lassooij wist op alle drie zijn onderdelen (100m sprint, hoog- en
verspringen) goud te winnen.
Albert van Leijen had zich toegelegd op het kogelstoten en bal werpen
(minder gevaarlijk als speerwerpen), maar de concurrentie bleek erg groot.
Anders dan anders had de organisatie de 4x 100m estafettes
niet als laatste onderdeel gepland.
Voor het eerst had Nederland een dames en een herenteam. Het damesteam,
bestaande uit Lia, Paulien, Mijke en Simone, had van tevoren getraind. ’s
Morgens oefenden de heren, Remko, Henk, Bob en André, het overgeven van het
bekende stokje.
Dat trainen wel belangrijk is, bleek tijdens de
wedstrijden. De dames behaalden in een mooi gelopen race het zilver achter
het zeer snelle Finse damesteam. Bij de heren liepen ze ook hard, maar
helaas liet men het stokje vallen tijdens een wissel waardoor we werden
gediskwalificeerd.
Helaas was de afsluiting van de atletiek erg kaal, vanwege
de temperatuur en andere indeling waren al een aantal sporters en
supporters naar het hotel.
Want meestal is de estafette als inzet of als schouwspel voor iedereen een
mooie afsluiting.
Waarop alle sporters een kring maken en naar elkaar toe rennen en elkaar
groeten en hopen mekaar over 2 jaar in goede gezondheid weer te zien.
Tennistoernooi;
Donderdag, op de eerste dag van de Spelen, stond naast het wielrennen en de
oefenronde van het golfen het tennistoernooi gepland. In vergelijking met
de bus naar het wielrennen en de golf, was de bus voor het tennis nog
redelijk op tijd, slechts ongeveer 20 minuten te laat vertrokken we in een
legerbus. Er waren maar twee tennissers van onze Nederlandse ploeg, Lia en
Bob. Jos was als supporter mee. Nadat het op zijn Italiaans erg lang duurde
voordat men had uitgezocht wie er wel en niet waren en wie in welke
categorie mee moest doen, konden we uiteindelijk beginnen. Lia hoefde maar
1 wedstrijd te spelen omdat er maar 1 tegenstandster voor haar was. Na veel
gedoe met een dwalende scheidsrechter won Lia en pakte ze dus meteen een
gouden medaille, super dus. Bij Bob werden de senior en de adult categorie
samengevoegd i.v.m. het geringe aantal deelnemers. Bob won allebei de
partijen die hij moest spelen en zo kwamen we met twee gouden medailles
thuis. Helaas werd het dubbeltoernooi door tijdgebrek dat ontstaan was door
het veel te late begin niet meer gespeeld, erg zuur voor de mensen die dit
als een van hun vijf onderdelen hadden opgegeven. De lunch was een prima
buffet met pasta en allerlei soorten zoete broodjes. Dat de pasta later
tijdens de Spelen eentonig zou worden, wisten we toen nog niet. Al met al
ondanks de beroerde start van de organisatie een leuke en mooie dag met 2
gouden medailles,
Tafeltennistoernooi;
Het tafeltennistoernooi was tegelijkertijd met het zwemmen op zaterdag. De
busorganisatie was heilig vergeleken met donderdag, we vertrokken keurig op
tijd. Omdat onze teammanagers Andre en Albert in het zwembad zaten, nam
Raymond, de Vlaamse teammanager die taken gedeeltelijk over. Dat ging
prima, Raymond, dank hiervoor. Deelnemers aan het tafeltennissen waren voor
ons Ben, Pieter en Bob. Ook hier kwam de organisatie wat traag op gang,
maar toen het toernooi eenmaal begonnen was liep het redelijk vloeiend
allemaal. Dit ook door hulp van de spelers en supporters, die als
scheidsrechter elkaar hielpen bij wedstrijden. Het duurde wel lang
allemaal, maar dit kwam meer door het grote aantal wedstrijden dat gespeeld
werd dan door slechte organisatie. Op het einde bij de prijsuitreiking ging
de organisatie echter goed de mist in. Men reikte namelijk per categorie
maar 1 bronzen medaille uit, zonder dat er om de derde en vierde plaats
gespeeld was. Deze werd uitgereikt aan degene die van de winnaar had
verloren. Een dergelijke regel bestaat helemaal niet en was de dag ervoor
bij het badmintonnen ook niet toegepast. Na veel gesteggel met de koppige
Italianen kregen we het uiteindelijk toch voor elkaar en zo kregen Bob en
(een dag later weliswaar) Ben nog de bronzen medailles waar ze recht op
hadden. Na een eerste protest van Bob werden ook de andere landen boos en
ging de organisatie alsnog overstag, ze zagen uiteindelijk kennelijk ook in
dat ze fout zaten. Pieter en Ben haalden bovendien nog goud in de dubbel in
hun leeftijdscategorie, mooie resultaten voor een kleine Nederlandse
afvaardiging dus. De sfeer tijdens het toernooi was erg goed, de deelnemers
met name uit Zweden, België en Frankrijk gingen erg goed met elkaar om.
Tour Pompeď,
Vanuit Nederland hadden we deze tour al bijgeboekt, omdat ik niet voor een
tweede keer Pompeď voorbij wilde gaan. Terwijl de meeste dutch-deelnemers
bij de zwem- wedstrijd waren voor deelname of aanmoediging, gingen we stipt
om 12.00 uur met twee volle bussen, lunch pakket in de hand, op pad. Deze
stiptheid in tegenstelling tot de slechte organisatie van de afgelopen
dagen, gaf de burger moed.
Na een uurtje rijden stopt de bus op een kleine parkeerplaats bij een
ingang naar de stad Pompeď, de hoofdingang reden we voorbij. Hier vertelt
de begeleidende hostess ons, dat er om 3 uur een gids zal komen en dat we
in de tussenliggende tijd onze lunch, onder in de bus bleken er nog ruim
100 te staan, kunnen gebruiken op het aangrenzende terras. De uitbater
spreekt al over fantastische pasta’s etc.
Nou, daar zijn we dus niet voor gekomen.
Iedereen in rep en roer en dat in vele talen om zijn ongenoegen kenbaar te
maken. De bussen gaan weg en na een tijdje heen en weer gepraat gaat de
hostess iets regelen, zodat we alsnog naar binnen kunnen. Om half twee gaat
de stoet op pad naar de ingang, die een uitgang blijkt. Na het zoveelste
Italiaanse tafereeltje gaat de daar zittende bewaker ons gidsen. De
dranghekken gaan aan de kant en we lopen Pompeď in.
De Tour Pompeď krijgt eindelijk vorm.
Met de Vesuvius op zichtafstand bekijken we het amfitheater, woningen van
Romeinen en als goed makertje mag er een huis van een welgestelde Romeinse
familie bezocht worden. Alleen onze groep mag naar binnen, een huis met een
zomer- en winterverblijf, een tuin in het midden, een eigen
wateropvangcapaciteit, plaatsen voor de goden en beesten.
Muurschilderingen, mozaďeken en getoonde structuur geven aan dat het
Romeinse leven een hoog niveau had.
Geplaveide straten met “stepstones”, een fascinerend complete
infrastructuur, een stukje niet bewerkt Pompeď en enkele uitgegraven
lichamen in vitrines geven je een indrukwekkend beeld van hoe het toen was.
Kortom, dit was echt de moeite waard. We hebben een goede indruk gekregen
van Pompeď, maar hadden er wellicht liever een middag in rondgedwaald
zonder “gids”.
Helaas was er bij de uitgang, u begrijpt het al, nog geen bus voor de
terugweg, dus gingen we samen met onze hostess op zoek naar de bus ,
uiteindelijk kwam er één bus opdagen. Wie het eerst zat mocht mee en de
rest van het gezelschap moest maar in de hitte wachten totdat er vervoer
kwam.
Een ronduit apart en bijzonder uitstapje.
Albert en Gerda van Leijen.
Top
|
