De Europese Spelen voor hart- en long-getransplanteerden in Napels

Voor mij was het de eerste kennismaking met het fenomeen van “de Spelen”.  Het draaide natuurlijk om sport, maar voor mij als niet-getransplanteerde, steeds meer naarmate de Spelen vorderden, om mensen, de deelnemers. Het is een héle bijzondere ervaring geworden.

Op woensdag 21 juni verzamelde de groep Napels-gangers zich op Schiphol voor de kennismaking, voor zover nog nodig, en de laatste briefing door teamcoach André. Uitgeleide gedaan door supporters, waaronder een aantal getransplanteerde die helaas niet meekonden. Vrolijk en ook feestelijk uitgedost in teamkleding in wit en oranje. Zeer herkenbaar en opvallend zou je denken, ware het niet dat op hetzelfde moment duizenden voetbalsupporters, ook gekleed in oranje natuurlijk, naar Duitsland vertrokken voor de wedstrijd Nederland - Argentinië diezelfde avond.

De reis verliep voorspoedig, het hotel bleek prima en werkelijk schitterend gelegen langs de haven met uitzicht op een oud kasteel in het water voor de deur. So far, so good.

s’ Avonds de officiële opening van de Spelen. Geen idee wat ik me daarvan moest voorstellen, maar toch wel iets anders dan wat er kwam. Een wat ongezellige zaal, veel te veel saaie sprekers die op een enkeling na geen woord anders dan Italiaans spraken, een beetje een knullige vlaggenceremonie. Enigszins een voorbode van hoe het, organisatorisch gezien, de volgende dagen zou gaan…..  Maar ook veel plezier bij de deelnemers bij het weerzien van oude bekenden uit andere landen en een beetje gezonde spanning voor de komende wedstrijden.

En dan de wedstrijden…. Ja, wedstrijden en organisatie gaan samen. En aan organisatie ontbrak het nogal eens, vooral in het begin. Geen schema’s, geen planning, geen drinken, gebrekkig vervoer, de coaches hadden er heel wat mee te stellen. Ik kreeg bewondering voor de deelnemers die wel mopperden maar het toch allemaal redelijk gelaten over zich heen lieten komen. Die hadden natuurlijk allemaal wel heftigere dingen meegemaakt. En het ging langzamerhand ook wel (wat) beter en sommige zaken liepen gewoon ook wel goed. Maar voor een buitenstaander blijft het wat vreemd dat hele zware wedstrijden (20  km fietsen, 4 km hardlopen) worden afgewerkt op het heetst van de dag bij 35 graden, zonder drinken. Enfin, de prestaties werden er des te indrukwekkender door.

En gepresteerd werd er!!! Bij alle onderdelen en door ALLE deelnemers, zonder één enkele uitzondering. Het medailleresultaat was met 42, gelijk aan Dublin, enorm hoog. De fraaie beker voor teamcoach André Lassooij als beste overall mannelijke atleet zeer verdiend.

André, Anita en Albert deden enorm veel en fantastisch werk om alles voor iedereen zo goed mogelijk te laten verlopen en slaagden daar zeker veel beter in dan de organisatie.

De terugreis verliep heel vlot en plezierig, waarbij de wederom in oranje uitgedoste groep en getooid met vele medailles wel degelijk opviel! Leuk dat de piloot over de intercom meldde dat we aan boord waren en dat een medepassagier beloofde de volgende dag een donorcodicil te zullen invullen.

Wat mij verreweg het meest getroffen heeft tijdens de hele reis waren de inzet, de saamhorigheid, de verbroedering, de vreugde om het deelnemen en de prestaties van zowel zichzelf als de anderen, medaille of niet. De overwinning op zichzelf . Indrukwekkend en onvergetelijk. Hulde aan iedereen die er bij was, de deelnemers en de supporters die hartstochtelijk meeleefden.

Jos Kallen

Top