10^e EUROPESE SPELEN
23 juni t/m 27 juni 2004
2004  Dublin   Ierland
 
Verhaal van Jinny,

EUROPEAN TRANSPLANT GAMES 2004 DUBLIN – IERLAND

Ik ben Jinny van Rheenen, 50 jaar jong en longgetransplanteerd in januari 2000 en had binnen onze belangenvereniging Harten Twee al zoveel gehoord over deze Spelen dat ik dit graag mee wilde maken. Trainen dus, voor badminton en de 50 meter schoolslag zwemen.

Na mijn voorbereiding bij lokale clubs en bij de Stichting H₂O ( stichting sport & recreatie voor hart- en longgetransplanteerden) dus naar Dublin. Omdat ik “het jonkie”was, ik deed voor de eerste keer mee, kreeg ik de eer om bij de opening de Nederlandse vlag te mogen presenteren. Een hele eer om samen met 17 andere landen de vlag te mogen binnendragen.

De Spelen werden geopend door de Ierse president A. Mc Aleese, die in haar openingswoord een duidelijke oproep deed naar donoren (vul in dat codicil en stuur deze op!).

Na een heerlijk buffet op tijd naar bed; de volgende dag moest er wel een prestatie worden neergezet!

Na een traditioneel Iers ontbijt met spek en eieren om acht uur ’s-morgens de bus in op weg naar de badmintonhal. Een ander gedeelte van ons team ging volleyballen. Na een prima verzorgde lunch was het de beurt voor de dames-dubbel, samen met Simone de Leeuw, ook longgetransplanteerd. De spannendste game was wel tegen het Engelse damesteam. Deze ging om de plaatsen zilver en brons (goud was inmiddels al opgeëisd door ons andere Nederlandse dubbel Ada ter Beek en Atty Reiber). Het was een erg leuke en superspannende wedstrijd, die we “verloren” met 20-21; brons dus, maar wel met een zilver randje. Bij terugkomst in het hotel hoorden we dat ons volleybalteam brons heeft binnengehaald.

Het is een unieke ervaring en dat het echt om het meedoen gaat tijdens dit evenement. Natuurlijk is er sprake van een sportieve competitie, maar niet van concurrentie. Iedereen feliciteert elkaar en je bent zelf blij voor iedereen. 

De Ierse organisatie had overigens ook het sociale element goed georganiseerd. Volop tijd en ruimte om (internationale) ervaringen uit te wisselen en een mooi cultureel gevuld avondprogramma. Zo zijn we op de eerste speeldag s’-avonds verwend in een echt Iers “Muppet”-theater op een spectaculaire show van Ierse dans en muziek door “Riverdance”.

Op de tweede speeldag hadden mijn man en ik een dagje vrij en de gelegenheid om iets van Dublin te gaan zien. Dat gold niet voor iedereen: er was tennis, tafeltennis, golf en wierlrennen (20 km). Op tennis, tafeltennis en wielrennen haalden de Nederlandse deelnemers goud.

Vrijdag weer vroeg op en met de bus naar het National Nautic Center, een nagelnieuw wedstrijdbad met alle moderne voorzieningen. Ook daar werden weer de nodige medailles door het Nederlandse team in de wacht gesleept. s’-Avonds een barbecue met muziek en de volgende dag de laatste sportdag, naar de Nationale Atletiekbaan.

Ook hier werd ik weer bewust dat meedoen en de eigen prestatie voorop staat. Op de loopnummers deed een deelnemer (volgens mij een Noor) mee op de 400 meter. Na ongeveer 200 meter ging het kaarsje uit en ging de deelnemer over op stevig doorwandelen; uitvallen was er niet bij! Het hele stadion heeft hem over de finish gejeld en geklapt. En daarna ging dezelfde deelnemer nog eens voor de 1500 meter en de 4 km cross-country! Geweldig om dat mee te maken. Toen hij over de finish ging moest ik toch wel een traantje wegpinken. Het was zo bijzonder om tussen al die lotgenoten te zitten en je te realiseren dat een groot aantal van ons zonder donoren hier mogelijk niet zouden zijn.

Deze laatste avond was het ook de officiële afsluiting van de Spelen met een gala-diner. Tijdens het diner hebben verschillende bobo’s (positief bedoeld!) hun zegje gedaan en werden er nog een aantal bekers uitgereikt. Twee van deze bekers gingen naar Nederland, beiden gewonnen door een longgetransplanteerde: Ada ter Beek won de Jeffrey Finnigan Trophy als beste Old Girl op de racket-spelen en André Lassooij voor de beste atleet overall.

Op maandag zijn we allemaal weer onze eigen weg gegaan; afscheid nemen van nieuwe vrienden en met honderden herinneringen, elkaar belovend om over 2 jaar in Napels (Italië) elkaar weer te ontmoeten. Het was voor mij persoonlijk een week met een gouden randje.
Petje af voor de Ierse organisatie, alles was perfect geregeld.

Jinny van Rheenen

Voor meer informatie:

Belangenvereniging voor hart-, long- en/of hartlonggetransplanteerden “
Harten Twee”:www.harten-twee.nl

Stichting Sport & recreatie voor hart- en longgetransplanteerden
H2O:www.h2o4all.nl 

Top